’n Nasionale Trui Behoort Nie Met ’n Faktuur Te Kom Nie
’n Nasionale span se reis behoort by keuring te begin.
Dit behoort nie by ’n skarebefondsingskakel te begin nie.
Daardie onderskeid staan sentraal in ’n gesprek in die jongste episode van Wat Sê Die Nuus, waarin Louise Ferreira en Wesley Gabriels besin oor die R3 miljoen wat aan Suid-Afrika se nasionale hokkiespanne toegeken is.
Die geld maak saak. Dit kan internasionale deelname moontlik maak. Dit kan die druk verlig op spelers, administrateurs en families wat gewonder het hoe die spanne die toernooi sou bereik.
Maar die belangrikste deel van die verhaal het voor die toekenning gebeur.
Die hokkiegemeenskap het self probeer om die geld in te samel.
Dit behoort Suid-Afrika ongemaklik te maak.
’n Nasionale trui is meer as sportdrag. Dit sê vir ’n atleet dat hulle gekies is om ’n hele land te verteenwoordig. Dit dra die vlag, die volkslied en die verwagting dat miljoene mense die span se prestasie as hul eie mag opeis.
Die simboliek is openbaar.
Te dikwels is die koste privaat.
Die Verborge Prys Van Verteenwoordiging
Elite sport word dikwels bespreek asof die kompetisie begin wanneer die fluitjie blaas.
Dit begin nie daar nie.
Dit begin by toegang tot afrigting, fasiliteite en toerusting. Dit gaan voort deur plaaslike kompetisie, reis, mediese ondersteuning, voeding en tyd weg van betaalde werk. Dit is afhanklik van administrateurs, ondersteuningspersoneel en stelsels wat lank voor ’n atleet by ’n Wêreldbeker aankom moet funksioneer.
Wanneer daardie stelsels swak is, verdwyn die koste nie.
Dit verskuif.
Dit verskuif na spelers.
Dit verskuif na families.
Dit verskuif na afrigters, klubs, skole en ondersteuners wat borge begin soek, geleenthede reël of fondsinsamelingsveldtogte deel.
Die atleet kan steeds by die toernooi uitkom.
Maar die reis het reeds iets gevra wat beter ondersteunde mededingers nooit hoef te dra nie.
’n Reddingsboei Is Nie ’n Stelsel Nie
Die R3 miljoen-ingryping beantwoord ’n onmiddellike vraag.
Kan die spanne by die Wêreldbeker uitkom?
Dit beantwoord nie die groter vraag nie.
Wat gebeur wanneer hulle terugkeer?
Louise maak die onderskeid duidelik in die episode. Toernooibefondsing is nie dieselfde as groter belegging in die sport nie. ’n Span het steeds personeel, uniforms, toerusting en spelersalarisse nodig wanneer geen groot toernooi openbare aandag trek nie.
Dit is waar sportbeleid dikwels die swakste is.
Noodondersteuning is sigbaar. Dit kom met ’n bedrag, ’n aankondiging en ’n sperdatum.
Institusionele ondersteuning is stiller.
Dit is die afrigter wat tussen toernooie in diens bly. Die fisioterapeut wat gedurende ’n gewone oefenweek beskikbaar is. Die toerusting wat nie geleen hoef te word nie. Die speler wat behoorlik kan voorberei omdat landsverteenwoordiging nie nog ’n finansiële stryd vereis nie.
’n Eenmalige reddingsboei kan ’n veldtog red.
Slegs ’n stelsel kan ’n sportsoort bou.
Skoolsukses Is Nie Genoeg Nie
Wesley wys op nog ’n teenstrydigheid.
Hokkie het ’n sterk teenwoordigheid by baie Suid-Afrikaanse skole. Jong spelers oefen, kompeteer en verbeel hulle ’n pad na die nasionale spel.
Maar ’n skoolstelsel is nie ’n volledige ontwikkelingspad nie.
Die werklike toets begin wanneer die speler die skool verlaat.
Is daar ’n professionele of semiprofessionele pad?
Kan die atleet aanhou oefen terwyl hulle ’n inkomste verdien?
Kan klubs en federasies afrigters behou?
Kan spelers internasionaal kompeteer sonder om die koste self te absorbeer?
’n Land kan nie deelname op skoolvlak vier en finansiële verlating op senior vlak aanvaar nie.
Die pad kan nie by matriek eindig nie.
Befondsing Wys Wat ’n Land Waardeer
Elke regering en sportliggaam werk met beperkte hulpbronne.
Nie elke sportsoort sal dieselfde bedrag ontvang nie. Gehoorgrootte, kommersiële borgskap, uitsaaibelangstelling en historiese infrastruktuur vorm almal deel van die landskap.
Maar daardie verskille behoort nie ’n permanente verskoning vir verwaarlosing te word nie.
Befondsing gaan nie net oor die beloning van sportsoorte wat reeds suksesvol of kommersieel sterk is nie. Dit gaan ook oor die skep van omstandighede waarin ander sportsoorte kan groei.
Dit vereis keuses.
Dit kan meerjarige ooreenkomste in plaas van noodtoekennings verg. Dit kan sterker vennootskappe tussen die staat, federasies en private borge verg. Dit kan duidelike standaarde verg vir wat nasionale verteenwoordiging aan elke atleet behoort te waarborg, ongeag die sportsoort.
Die doel behoort nie identiese befondsing te wees nie.
Die doel behoort ’n geloofwaardige minimum onder elke nasionale span te wees.
Nasionale Trots Moet Verantwoordelikheid Dra
Suid-Afrikaners word dikwels genooi om atlete ná hul sukses te vier.
Ons deel die medalje.
Ons deel die volkslied.
Ons deel die vlag.
Institusionele verantwoordelikheid beteken dat ons ook die voorbereiding, risiko en koste deel voordat die uitslag bekend is.
’n Land kan nie ’n atleet se oorwinning volledig opeis terwyl dit die reis na die kompetisie as die atleet se private probleem behandel nie.
Die R3 miljoen-toekenning kan Suid-Afrika se hokkiespanne help om die Wêreldbeker te bereik.
Die belangriker nalatenskap sou wees om seker te maak dat die volgende nasionale span nie eers die publiek hoef te vra om hulle daar te kry nie.